Mijn Eerste Rit naar de Grote Wereld
Ik zal het je eerlijk zeggen: ik heb bijna niet geslapen vannacht.
Hij stond daar. Naast mijn bed. Te glimmen in het maanlicht. Mijn eigen driewieler. Van écht metaal, met een stuur dat precies goed in mijn pootjes past. Toen ik mijn snorharen gisterenavond onder mijn dekentje stopte, heb ik nog zeker tien keer gekeken of hij er nog stond.
En vanmorgen… was hij er nog steeds.
Ik sprong uit bed, trok mijn jurkje recht en liep er voorzichtig omheen. Wat ruikt nieuw speelgoed toch bijzonder. Een beetje naar avontuur. Een beetje naar buitenlucht. Alsof hij al weet dat we samen op pad gaan.
Ik klom op het zadel. Heel even wiebelde ik. Mijn hart klopte snel. Wat als ik omval? Wat als ik tegen de plint bots? Maar toen pakte ik het stuur steviger vast en zette me af.
De wieltjes rolden.
Eerst zachtjes over het tapijt in mijn kamer. Dat voelde als een hobbelige bosweg. Daarna de gang in. O, wat is de gang ineens lang als je op een driewieler zit! Ik stelde me voor dat ik onderweg was naar de markt. Met een mandje achterop vol broodjes en bloemen.
In de woonkamer kwam ik langs de bank. Dat is voortaan een berg. Een hele hoge. Misschien kan ik daar morgen wel tegenop rijden. Vandaag bleef ik nog even beneden. Een muis moet tenslotte rustig beginnen.
Bij de tafel hield ik stil. Ik zwaaide naar de andere muizen. “Kijk eens!” riep ik trots. “Ik kan helemaal zelf rijden!”
Ze klapten (nou ja, zo goed als muizen kunnen klappen). Mijn wangen werden warm van trots. Dit was geen gewone dag. Dit was mijn eerste echte rit.
Later reed ik een rondje om de stoelpoten. Dat waren smalle straatjes in een drukke stad. Ik moest goed sturen. Niet botsen. Goed opletten. Wat voelde ik me groot.
Weet je wat het mooiste is? Als ik rijd, voelt het alsof de wereld groter wordt. Alsof ik verder kan dan alleen mijn kamertje. Alsof ik overal kan komen waar mijn pootjes me brengen.
Vanmiddag ga ik misschien wel op bezorging. Een klein pakketje naar de keuken brengen. Of een picknick organiseren bij het raam, waar het zonlicht zo fijn naar binnen valt. Mijn driewieler kan alles aan. Hij kraakt niet, hij wiebelt niet. Hij rolt gewoon met me mee.
En vanavond? Dan zet ik hem weer netjes naast mijn bed. Dan fluister ik: “Tot morgen.” Want morgen rijden we verder. Misschien wel naar de andere kant van de gang. Misschien zelfs langs de trap (maar dat vertel ik mijn moeder nog niet).
Ik ben misschien klein.
